ผึ้งสนับสนุนโครงการต่อเนื่องของ English Cloud Classroom

ใคร ๆ ก็รู้จัก “เยาวราช” บางคนกล่าวว่าเป็นถนนสายทองคำ เพราะมีร้านทองเปิดขายเรียงรายกันตลอดแถวของถนนมังกรและบริเวณรอบข้าง แต่วันนี้เยาวราชกลับคึกคักกว่าเดิม และมีเรื่องราวพร้อมคุณค่ามากมายเกิดขึ้นใหม่ ๆ มากกว่า “ทอง” เสียอีก ถิ่นนี้อาจนิยามได้ว่า เยาวราชไม่ใช่แค่แหล่งค้าขายของชาวจีนและแหล่งอาหารจีนเพียงอย่างเดียว แต่ยังเป็นแหล่งสตรีทฟู้ดที่อยู่ในระดับต้น ๆ ของไทย และสร้างชื่อดังระดับโลกที่ใคร ๆ ก็ปฏิเสธไม่ได้ ชาวจีนเริ่มเข้ามาตั้งรกรากก่อนที่จะมีถนนเยาวราชเสียอีก พวกเขาได้ล่องเรือและมาขึ้นที่ท่าเรือเพื่อหาพื้นที่ทำกินย่านถนนทรงวาดและสำเพ็ง บางคนเริ่มค้าขายกันที่ท่าน้ำราชวงศ์มาตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 1 และเป็นที่รู้กันว่าย่านทรงวาดคือย่านค้าส่งเมล็ดพันธุ์ทางการเกษตรมาในสมัยนั้นก่อนที่จะขยับขยายชุมชนชาวจีนเรื่อยมาจนมาถึงการสร้าง “ถนนเยาวราช” จึงไม่แปลกใจเลยที่ว่า คนจีนยุคนั้นได้มาถึงไทยพร้อมกับอาหารจีนและทำให้ย่านนี้เป็นแหล่งเผยแพร่วัฒนธรรมอาหารจีนนั่นเอง   ร้านอาหารจีนในย่านเยาวราชจากรุ่นสู่รุ่นได้สืบทอดกันมา และได้ปรับเปลี่ยนให้เข้ากับยุคสมัยทั้งรสชาติและสไตล์ จนกลายมาเป็นเอกลักษณ์ “อาหารเยาวราช” ที่ไม่เหมือนใคร ทุกวันนี้เราจะเห็นว่ามีทั้งร้านอาหารและคาเฟ่สไตล์ของคนรุ่นใหม่เข้ามาเปิดกันมากขึ้น พร้อมกับสีสันและความตื่นตาตื่นใจ ที่น่าสนใจยิ่งก็น่าจะเป็นเรื่องของ “สตรีทฟู้ดอาหารข้างทาง” ซึ่งก่อนเคยเป็นหาบเร่ จนพัฒนาขึ้นมาเป็นการขายข้างทางทอดยาวไปตามแนวถนน…

ถ้าพูดถึงตลาดน้ำแล้ว ก็มีอยู่หลายแห่งในกรุงเทพฯ ซึ่งส่วนใหญ่มักจะเปิดให้บริการช่วงเสาร์หรืออาทิตย์ (ในวันหยุดสำหรับผู้คนที่ชอบเที่ยวแนวอนุรักษ์) แต่มีอยู่ที่หนึ่งที่เปิดให้บริการทุกวัน เรียกได้ว่าไม่มีวันหยุด นั่นก็คือ “ตลาดริมน้ำ วัดศาลเจ้า”…

ในยุคปัจจุบันนี้ เรายังคงเห็นตลาดเก่าแก่ที่ยังมีลมหายใจอยู่ เรียกได้ว่ายังสืบทอดกันมาจากรุ่นปู่ย่าตายาย จนถึงรุ่นที่ 3 หรือ 4 ในยุคนี้ที่มีทั้งในกรุงเทพฯ ปริมณฑล และต่างจังหวัด แต่ก็แปลกนะสำหรับคนรุ่นใหม่ ก็ยังคงนิยมแวะเวียนไปเดินชมและจับจ่ายใช้สอยกันเป็นว่าเล่น …

ที่ไหนมีชุมชน ที่นั่นย่อมมี “ตลาด” คงไม่ผิดแน่ที่ต้องพูดเช่นนี้ ตลาดกับชุมชนมักอยู่คู่กันมาเสมอ แม้กาลเวลาจะผันแปรเปลี่ยนไปอย่างไร พฤติกรรมเดินช้อปในตลาดน่าจะเป็นความคุ้นเคยของผู้คนมากมาย ยิ่งในยุคปัจจุบันนี้แล้ว ถ้าได้เดินช้อปแถวตลาดชุมชนท้องถิ่นที่ยังคงแฝงด้วยกลิ่นอายของความเก่าแก่…

ย่านท่าช้างและท่ามหาราช ถือว่าหนึ่งในพื้นที่ยุทธศาสตร์ตามแผนฟื้นฟูเมืองกรุงเทพฯ 250 ที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของไทย เรียกได้ว่าเป็นย่านแห่งการต้อนรับผู้คนและแขกบ้านแขกเมืองอย่างไม่มีวันหยุด ถ้าย้อนกลับไปในอดีต เรารู้กันดีว่าย่านแถวนี้เป็นที่ตั้งของ “หัวแหวนของกรุงรัตนโกสินทร์” คือรอยต่อเชื่อมสำคัญของเมืองหลวง 2 ยุคสมัย จากกรุงธนฯ สู่กรุงเทพฯ ที่ส่งเรื่องราวและกลิ่นอายของไทยได้อย่างไม่รู้เลือน ไม่ว่าจะเป็นวัดวาอาราม (วัดพระแก้ว) ที่ตั้งอยู่ในย่านนี้ด้วย รวมไปถึงตลาดท่าน้ำที่เชื่อมต่อไปยังฝั่งธนบุรี เรื่องราวในแต่ละยุคสมัยแม้ว่าจะจบสิ้นลง แต่ความทรงจำยังคงดำเนินมาอย่างต่อเนื่องจนถึงทุกวันนี้ กาลเวลาผ่าน เรื่องราวและวิถีของคนย่อมแปรเปลี่ยนไปตามพฤติกรรมและ การใช้ชีวิตที่ต้องปรับให้เข้ากับสิ่งใหม่ ๆ ในยุคปัจจุบัน แต่เอกลักษณ์และเสน่ห์ของย่านนี้ยังทิ้งกลิ่นอายของความเป็นไทยได้ดีเสมอ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการค้าขาย การท่องเที่ยว การเดินทางที่ยังคงใช้เรือเป็นพาหนะข้ามฝั่ง รวมไปถึงร้านค้าต่างๆ ที่ต้องปรับตัวให้ทันสมัยและมีสีสันเพื่อดึงดูดความน่าสนใจ ดูเหมือนว่า “ความคิดสร้างสรรค์…

อารมณ์พาไปมูในช่วงต้นปี ยังคงไม่สิ้นสุด บ้างก็มูตลอดวัน เดือน และปี เพราะความเชื่อ ความหวัง และความสุข ย่อมไม่มีที่สิ้นสุด มาค่ะ ครั้งนี้เราไปมูกัน ณ “ศาลเจ้ากวนอู” ซึ่งคงเป็นทริปที่โปรดปรานของหลายคนก็ว่าได้ มูแล้ว แวะเที่ยวกินไปเพลินๆ…